Filip Naudts - © Kris Van de Branden

Karakterkoppen

Filip Naudts

In ‘BAARD!’, een boek vol portretten in woord en beeld, tonen stoere mannen hun peperkoeken hart. Voor de maker, Michael Troffaes, was het project een manier om het overlijden van zijn moeder aan kanker een plaats te geven. Fotograaf Filip Naudts, peter van het project, verloor zelf zijn vader aan de ziekte. Hij heeft lovende woorden klaar voor zijn collega, Michael Troffaes.

Foto: © Kris Van de Branden

Vier jaar geleden moet het geweest zijn dat ik Michael Troffaes voor het eerst ontmoette. Voor de persvoorstelling van mijn fotoreeks “Paparazzo” in Antwerpen, had ik op Facebook een oproep gelanceerd. Ik was op zoek naar fotografen die foto’s konden maken tijdens de persvoorstelling. Als een soort paparazzo, want er waren heel wat BV’s aanwezig. Michael was een van de zes fotografen die reageerde.

Sindsdien hebben Michael en ik elkaar verschillende keren teruggezien, ook als fotograaf op voorstellingen. Hij is zelfs hier al eens bij me thuis geweest.

Een tijd geleden contacteerde hij me om zijn project ‘BAARD!’ aan me voor te stellen. Hij vroeg me toen om peter van het project te worden. Dat deed ik uiteraard graag. Hij had met het idee gespeeld om ook mij te vragen om model te staan, zei hij, maar het uiteindelijk toch niet gedaan. Dus verleen ik met alle plezier op een andere manier mijn steun aan zo’n mooi project. Hij is een man met het hart op de juiste plaats, en omdat ikzelf ook vaak vragende partij ben voor nieuwe samenwerkingen, antwoordde ik ook op zijn vraag liever niet “nee”.

Gigantisch gemis

Ik heb zelf al enkele verwanten verloren aan kanker. Mijn vader overleed in 2008 aan leukemie, na een strijd van twee jaar. Het is onbeschrijflijk, het gevoel je vader te verliezen. Je bent er niet op voorbereid. Ook al zie je het twee jaar lang aankomen en besef je dat je hem ooit moet loslaten, als dat moment er dan is, kan je het toch niet vatten. Het blijft een fameuze klap en laat je achter met een gigantisch gemis. Ik begrijp daarom Michaels reflex om iets te doen met dat verlies heel goed.

Mijn vader en ik hadden een goede band. Ik had aanvankelijk de intentie om zijn bedrijf, een bloemisterij, over te nemen. Ik heb er vier jaar gewerkt, maar uiteindelijk bleek het toch niets voor mij. Ik wilde fotografie gaan studeren. Toen ik hem bekende dat ik zou stoppen, was dat een zware klap voor hem, maar diezelfde avond nog zei hij: “Als fotograaf worden je droom is, dan steun ik je daar volledig in.” Daar ben ik hem nu nog altijd dankbaar voor.

Het is een hele mooie geste van Michael om de opbrengst van zijn eerste fotoboek te schenken aan kankeronderzoek en een knappe manier om zijn moeder te herdenken en te bedanken. Als fotograaf kan je het alleen maar bejubelen dat iemand als Michael zo gedreven is in zijn project.

Het is de essentie van goede fotografie: een relatie opbouwen tussen kijker en onderwerp.

Het is een mooie verzameling foto’s geworden. Er zitten enkele zeer krachtige beelden tussen. Dat de fotograaf zelf zo’n karakterkop heeft, maakt het project helemaal af.

Misschien zet het kopers van dit boek aan om zelf de camera ter hand te nemen, misschien ook niet. Ik vind het fantastisch dat er de jongste jaren zoveel gefotografeerd wordt. De camera’s, ook op de smartphones, worden alsmaar beter en dat helpt iedereen om mooie beelden te schieten. Zo leert iedereen de beeldtaal te begrijpen en te communiceren via beelden. Dat is immers de essentie van goede fotografie: een relatie opbouwen tussen kijker en onderwerp.

Ik denk dat Michael daar prima in gelukt is.


   Gastblog

Karakterkoppen

  Filip Naudts      11 juli 2019

In ‘BAARD!’, een boek vol portretten in woord en beeld, tonen stoere mannen hun peperkoeken hart. Voor de maker, Michael Troffaes, was het project een manier om het overlijden van zijn moeder aan kanker een plaats te geven. Fotograaf Filip Naudts, peter van het project, verloor zelf zijn vader aan de ziekte. Hij heeft lovende woorden klaar voor zijn collega, Michael Troffaes.

Foto: © Kris Van de Branden

Vier jaar geleden moet het geweest zijn dat ik Michael Troffaes voor het eerst ontmoette. Voor de persvoorstelling van mijn fotoreeks “Paparazzo” in Antwerpen, had ik op Facebook een oproep gelanceerd. Ik was op zoek naar fotografen die foto’s konden maken tijdens de persvoorstelling. Als een soort paparazzo, want er waren heel wat BV’s aanwezig. Michael was een van de zes fotografen die reageerde.

Sindsdien hebben Michael en ik elkaar verschillende keren teruggezien, ook als fotograaf op voorstellingen. Hij is zelfs hier al eens bij me thuis geweest.

Een tijd geleden contacteerde hij me om zijn project ‘BAARD!’ aan me voor te stellen. Hij vroeg me toen om peter van het project te worden. Dat deed ik uiteraard graag. Hij had met het idee gespeeld om ook mij te vragen om model te staan, zei hij, maar het uiteindelijk toch niet gedaan. Dus verleen ik met alle plezier op een andere manier mijn steun aan zo’n mooi project. Hij is een man met het hart op de juiste plaats, en omdat ikzelf ook vaak vragende partij ben voor nieuwe samenwerkingen, antwoordde ik ook op zijn vraag liever niet “nee”.

Gigantisch gemis

Ik heb zelf al enkele verwanten verloren aan kanker. Mijn vader overleed in 2008 aan leukemie, na een strijd van twee jaar. Het is onbeschrijflijk, het gevoel je vader te verliezen. Je bent er niet op voorbereid. Ook al zie je het twee jaar lang aankomen en besef je dat je hem ooit moet loslaten, als dat moment er dan is, kan je het toch niet vatten. Het blijft een fameuze klap en laat je achter met een gigantisch gemis. Ik begrijp daarom Michaels reflex om iets te doen met dat verlies heel goed.

Mijn vader en ik hadden een goede band. Ik had aanvankelijk de intentie om zijn bedrijf, een bloemisterij, over te nemen. Ik heb er vier jaar gewerkt, maar uiteindelijk bleek het toch niets voor mij. Ik wilde fotografie gaan studeren. Toen ik hem bekende dat ik zou stoppen, was dat een zware klap voor hem, maar diezelfde avond nog zei hij: “Als fotograaf worden je droom is, dan steun ik je daar volledig in.” Daar ben ik hem nu nog altijd dankbaar voor.

Het is een hele mooie geste van Michael om de opbrengst van zijn eerste fotoboek te schenken aan kankeronderzoek en een knappe manier om zijn moeder te herdenken en te bedanken. Als fotograaf kan je het alleen maar bejubelen dat iemand als Michael zo gedreven is in zijn project.

Het is de essentie van goede fotografie: een relatie opbouwen tussen kijker en onderwerp.

Het is een mooie verzameling foto’s geworden. Er zitten enkele zeer krachtige beelden tussen. Dat de fotograaf zelf zo’n karakterkop heeft, maakt het project helemaal af.

Misschien zet het kopers van dit boek aan om zelf de camera ter hand te nemen, misschien ook niet. Ik vind het fantastisch dat er de jongste jaren zoveel gefotografeerd wordt. De camera’s, ook op de smartphones, worden alsmaar beter en dat helpt iedereen om mooie beelden te schieten. Zo leert iedereen de beeldtaal te begrijpen en te communiceren via beelden. Dat is immers de essentie van goede fotografie: een relatie opbouwen tussen kijker en onderwerp.

Ik denk dat Michael daar prima in gelukt is.


   Gastblog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.